a

b

c

d

e

f

g

h

i

j

k

l

m

n

o

p

q

r

s

t

u

v

w

x

y

z

OPORNOŚĆ ANTYBIOTYKOWA

Definition

Przyjmuje się, że oporność na dany antybiotyk ("lekooporność") jest składową (= częścią wewnętrzną) komórek, którym brak swoistego miejsca docelowego antybiotyku i/lub są właściwie nieprzepuszczalne dla antybiotyku. Komórka może nabywać dziedziczną oporność na antybiotyk (-i) na kilka sposobów. Na przykład, docelowe miejsce danego antybiotyku może być zmodyfikowane wskutek mutacji chromosomowej, tak aby jego działania mogły być mniej więcej prawidłowe w obecności hamujących koncentracji tego antybiotyku (patrz np. streptomycyna). Powstająca w wyniku mutacji jedna (oporna) komórka w populacji podatnych komórek może zatem rozwijać się i podnosić w populacji liczbę opornych komórek w obecności danego antybiotyku; u bakterii, gen (-y) chromosomowy wykazujący swoistą oporność na antybiotyk może być przeniesiony do komórek wrażliwych na antybiotyk poprzez połączenie (złączenie gamet), transdukcję lub transformację. Oporność w wyniku pojedynczej mutacji jest zwykle skuteczna przeciw tylko jednemu typowi antybiotyku − lub przeciw tym antybiotykom, które mają wspólne miejsca docelowe. Alternatywnie, oporność na antybiotyk (-i) może wynikać z nabycia plazmidu R; nabywanie takiego elementu genetycznego może nadawać komórce oporność na pojedynczy antybiotyk (a często na pokrewne antybiotyki) lub oporność na dwa i więcej niepokrewnych antybiotyków; modyfikacja miejsc docelowych (np. antybiotyki MLS); system wpływu antybiotyku (np. tetracyklin), lub nabywanie antybiotycznej niewrażliwości przez docelowy enzym (np. antagonistyczny kwas foliowy). Jeśli droga przemian metabolicznych jest blokowana przez aktywność antybiotyku, komórka może stać się niewrażliwa na ten antybiotyk, o ile otrzyma zaopatrzenie w produkty z zablokowanej drogi przemian.

English French Spanish Greek Norwegian Polish Hungarian Turkish Galician