a

b

c

d

e

f

g

h

i

j

k

l

m

n

o

p

q

r

s

t

u

v

w

x

y

z

OPORNOŚĆ BAKTERYJNA NA ANTYBIOTYKI

Definition

Oporność na dany antybiotyk ("ekooporność") w komórkach jest określana jako konstytucyjna (wewnętrzna), w których brak specyficznych miejsc docelowych dla antybiotyku i/lub które są nieprzepuszczalne dla antybiotyku. Komórka może nabywać dziedziczną oporność na antybiotyk (-i) na kilka sposobów. Na przykład, miejsce docelowe danego antybiotyku może zostać zmodyfikowane na skutek mutacji chromosomowej z tym, że funkcjonuje ono mniej więcej normalnie w obecności innych hamujących koncentracji tego antybiotyku (patrz np. streptomycyna). Pojedyncza komórka mutanta (opornego) w populacji wrażliwych komórek może zatem rosnąć i w obecności danego antybiotyku powodować zwiększanie się w populacji liczby komórek opornych; w bakteriach, w genie (-ach) chromosomalnym (-ch) wymieniona oporność antybiotykowa może być przeniesiona na komórki wrażliwe na antybiotyk przez sprzęganie, transdukcję lub transformację. Oporność spowodowana pojedynczą mutacją jest zwykle skuteczna tylko przeciw jednemu typowi antybiotyku, lub przeciw tym antybiotykom, które mają udział w miejscu docelowym. Alternatywnie, oporne na antybiotyk (-i) mogą być efektem nabycia plazmidu R (determinanta dziedziczności poza chromosomami); nabycie takiego elementu genetycznego może nadawać komórce oporność na pojedynczy antybiotyk (a często na spokrewnione antybiotyki) lub oporność na dwa lub więcej niespokrewnionych antybiotyków; modyfikacja miejsca docelowego (np. MLS antybiotyków); system wpływu antybiotyku (np. tetracyklin), lub nabycia przez enzym docelowy niewrażliwości na antybiotyk (np. antagonista kwasu foliowego). O ile droga przemian metabolicznych jest blokowana przez aktywność antybiotyku, komórka może stać się niewrażliwa na ten antybiotyk, jeśli otrzyma zaopatrzenie w produkty z zablokowanej drogi przemian.

English French Spanish Greek Norwegian Polish Hungarian Turkish Galician